Zgodność i harmonia zewnętrzna i wewnętrzna część 2

Struktura samowiedzy jednostki. Po dokonaniu dekompozycji samowiedzy i po wyróżnieniu je podstawowych składników, przechodzę do analizy fazy rekompozycji, do opisu formalnych i treściowych relacji istniejących między samoocenami, sądami możliwościowymi i standardami osobistymi. Metody analizy struktur poznawczych są różnorodne. Godne podkreślenia są trzy spośród tych metod. Celem pierwszej z nich jest badanie organizacji przestrzennej samowiedzy, czyli badanie, jakie relacje strukturalne zachodzą między składnikami samowiedzy dotyczącej aktualnego stanu podmiotu, a więc stanu w danej chwili t. Bardziej złożone są analizy organizacji czasowej, które polegają na badaniu relacji między „ja teraźniejszym”, „ja przeszłym” i „ja przyszłym”. Pozwalają one określić stałość i zmienność obrazu „ja” w ontogene- zie. Są szczególnie ważne w badaniu poczucia tożsamości jed-nostki. Wreszcie przedmiotem zainteresowań może być organizacja społeczna samowiedzy. W tym wypadku uczony analizuje związki i relacje istniejące między obrazem własnej osoby a obrazem innych ludzi. Tego rodzaju badania są bez wątpienia najbardziej złożone i najbardziej całościowe. W tym rozdziale ograniczę się do analizy organizacji przestrzennej samowiedzy.

W wielu pracach psychologicznych można spotkać się z poglądem, że człowiek samowiedny posiada dobrze zorganizowaną wiedzę o własnej osobie, że jego prywatne przekonania o sobie przypominają teorię naukową, którą nazywa się „pry- 432 watną teorią ja”. Jednostka staje się więc twórcą teorii o sobie, podobnie jak psycholog czy socjolog. Pogląd ten nie jest dostatecznie udokumentowany. Dane empiryczne wskazują raczej na to, że człowiek ma znaczne trudności ze strukturali- zacją wiedzy o sobie, z budowaniem organizacji hierarchicznych.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply