Układanie łamigłówki

Niechętnie podchodzi do układania łamigłówki, lecz w końcu i z oporami, po namowach mamy, zgadza się. Siedzi głęboko w krześle, jak najdalej od stołu i klocków. Sprawia wrażenie obojętne|go na opis, w jaki sposób klocki można układać, i zachowuje się tak, jakby nie zrozumiał demonstrowanego przykładu.

-„Czy wiesz Michael, co chcemy, abyś zrobił?” (Patrzy niepewnie na swoją mamę i kiwa głową. Przez kilka chwil nic się nie dzieje.) „Czy sądzisz, Michael, że jesteś w stanie to zrobić?”

-„Nie wiem.”

-„Czy masz zamiar spróbować?”

-„Tak.” (Przesuwa klocki powoli i prawie nie patrzy na wzór uło|żony z innych klocków, które ma ułożyć.)

-„Czy rozumiesz, Michael, czego od ciebie oczekujemy?”

-„Nie. Nie potrafię tego zrobić.”

-„Czy spróbujesz?”

-„Dobrze.” (Jeszcze raz przesuwa klocki i, prawie przez przypadek, jak nam się wydaje, dopasowuje wzór. Patrzy się na niego.)

-„Czy myślisz, że tak jest dobrze?”

-„Nie wiem”

-„Czy to wygląda tak samo jak inne?”

-„Myślę, że tak.”

-„Więc zrobiłeś to dobrze, prawda?” (Potakuje bez wyraźnej przyje|mności. Pytam go, czy spróbuje ułożyć inny wzór i ponownie poka|zuję mu, jak należy go ułożyć. Po chwili udaje mu się ukończyć układanie wzoru. Następny wzór jednak okazuje się za trudny, mimo iż nie powinien sprawiać mu trudności.)

-„Nie potrafię.”

-„Jesteś pewien?” •

-„Tak. Nie potrafię. Nie mogę, prawda mamusiu? Nie potrafię tego zrobić.”

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply