Seligman i jego teoria

Seligman twierdzi, że ludzie, podobnie jak psy z jego eksperymentu, mogą nauczyć się być bezradnymi i stawszy się takimi, mogą reagować w sposób negatywny i nieskuteczny na wiele sytuacji nie tylko na sytuacje wyuczone, lecz na bardzo wiele problemów. „Zarówno czło|wiek, jak i zwierzęta generalizują” – powiedział Seligman. „Nauka bezradności nie stanowi tutaj wyjątku”.

Dzieci poniżej 5. roku życia są ekspertami w uczeniu się. Opanowu|ją dobre i złe lekcje z jednakową łatwością. Jeżeli dziecko nauczy się tego, że może osiągnąć sukces, to będzie zachowywało się w taki sposób, aby zwiększyć szanse uzyskania tego sukcesu. Jeżeli nauczyło się zachowywać w sposób bezradny, prawdopodobieństwo poniesienia porażki jest równie duże. W pierwszym przypadku sukces potwierdzi przypuszczenia dziecka co do tego, że w przyszłości będzie osiągało sukcesy, co z kolei sprawi, że dalsze osiągnięcia będą o wiele bardziej prawdopodobne. W drugim wypadku porażka jedynie potwierdzi wiarę bezradnego dziecka w to, że niemożliwe jest sprawowanie skutecznej kontroli nad biegiem wydarzeń. Tego rodzaju negatywna reakcja ustali się na zawsze. ,

Pozwólcie, że przytoczę dwa przykłady tych bardzo od siebie róż|nych zachowań w działaniu. Podczas moich badań nagrałem na taśmie wideo wiele setek krótkich sytuacji, ukazujących dzieci rozwiązujące proste zadania z klockami. Dzieci musiały tylko dopasować do siebie kilka małych klocków po to, aby pasowały do rysunku w książce albo odpowiadały przykładowi, który został zrobiony z innego zestawu iden|tycznych klocków.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply