Samowiedza, a dystans psychologiczny

Jak wynika z prac S. M. Jourarda i R. Friedmana (1970) oraz wielu innych autorów, duże znaczenie w opisie samowiedzy mają takie zmienne, jak zmniejszenie dystansu psychologicznego między eksperymentatorem a osobą badaną, brak zagrożeń czy atmosfera szczerości w trakcie badań.

Wypracowanie metod empirycznych i formalnych, które pozwolą nam przejść od obserwowalnych wypowiedzi do zinter- nalizowanych myśli o sobie, będzie milowym krokiem w poznawaniu struktury i funkcji samowiedzy. Badanie złożoności. Można wyróżnić trzy podstawowe poziomy analizy samowiedzy. Pierwszy z nich polega na badaniu jej podstawowych składników, a więc sądów opisowych, samoocen, sądów o standardach osobistych, sądów o regułach ge- neratywnych i sądów o regułach komunikacji. Przechodząc na poziom drugi psycholog zaczyna się interesować złożonymi składnikami samowiedzy, a mianowicie samoakceptacją, kolorytem obrazu własnej osoby oraz tożsamością. Wreszcie poziom trzeci to analiza struktury samowiedzy i opis typów struktur, takich jak struktury zatomizowane, wiązkowe oraz hierarchiczne. Przejście z poziomów niższych na poziomy wyższe oznacza badanie coraz bardziej złożonych zjawisk. Współczesne metody psychologiczne, takie jak kwestionariusze, technika sortowania (Q-sort) czy Dwadzieścia Twierdzeń, pozwalają w zasadzie badać jedynie podstawowe składniki samowiedzy dzięki nim można poznać poszczególne samooceny czy standardy osobiste. Nie są one jednak wystarczające do analizy składników złożonych, takich jak samoakceptacja czy tożsamość.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply