Podobieństwo a atrakcyjność interpersonalna

Minęło już przeszło pięćdziesiąt lat od chwili, gdy psychologowie oraz socjologowie sformułowali pogląd, że człowiek bardziej lubi i szanuje ludzi podobnych do siebie niż ludzi niepodobnych. Prawdopodobnie pierwszym badaczem, który dostrzegł funkcjonalny związek między podobieństwem osób a ich atrakcyjnością interpersonalną, był E. G. Flemming (1932). Problem ten stał się w późniejszych latach przedmio-tem wielu badań empirycznych i rozważań teoretycznych. W naszym kraju interesował się nim J. Reykowski i jego współpracownicy. Obecnie wiedza na ten temat jest znaczna (por. Byrne, Griffitt, 1973 Karyłowski, 1975 Reykowski, 1979 Wylie, 1979).

W książce tej nie zamierzam omawiać obszernej literatury dotyczącej podobieństwa i atrakcyjności interpersonalnej. Pragnąłbym jedynie zwrócić uwagę na to, że przynajmniej część twierdzeń na ten temat można włączyć do teorii samo wiedzy i interpretować je zgodnie z wymogami tej teorii.

Terminy i definicje. Chciałbym zacząć od omówienia podstawowych terminów, które są dość niejasne i wieloznaczne. Pierwszym z nich jest podobieństwo typu „ja – inni”, zwane również podobieństwem partnera do „ja” lub podobieństwem międzyosobniczym (interpersonal similarity).

Trzeba odróżnić dwa rodzaje podobieństwa: obiektywne i su- 352 biektywne. Podobieństwo obiektywne lub rzeczywiste jest określane za pomocą rzetelnych kryteriów zewnętrznych, takich jak wskaźniki demograficzne, testy psychologiczne czy osiągnięcia szkolne. Określając je psycholog nie interesuje się przekonaniami jednostki o różnicach między nią a jej partnerami. Tak na przykład chcąc porównać iloraz inteligencji osób, uczony stosuje odpowiednie testy.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply