Plastyczne obrazowanie

Powinniście notować jego pełną i dokładną reakcję, jak również sposób, w jaki wy zareagowaliście. Czy dziecko: płakało, wpadło w złość kategorycznie odmówiło wykonania zadania prosiło was o nienaleganie na spełnienie waszej prośby stało się niepewne i szukało u was wsparcia? Co wy uczyniliście? Czy nalegaliście, aby dziecko podjęło się tej próby? Po|zwoliliście na uniknięcie jej? Wpadliście w złość i zbesztaliście je?

Odpowiadając na te pytania szukajcie „nagród”, które pozwoliły utrwalić reakcję lękową. W większości wypadków będzie to unika|nie. Takie wzmocnienie należy wówczas usunąć, co prawdopodobnie będzie równoznaczne ze zmuszeniem dzieci do przyjęcia zachowania się, którego się obawiają, nalegając, aby witały się i rozmawiały z obcy|mi ludźmi, aby chodziły na zabawy i przyjęcia, przyjmowały zapro|szenia na wycieczki itp. Na początku mogą wyniknąć trudności, sprze|ciwy, łzy.

Im dłużej dziecko posługiwało się taktyką uników, tym trudniej będzie je zmienić, lecz jeżeli nie zmienicie taktyki sprzeciwiania się wyzwaniom we wczesnych latach życia dziecka, w późniejszym okresie nawyk ten może okazać się nie do wykorzenienia.

Jedna z metod, którą stosuje, osiągając znaczne sukcesy, mój kolega dr William Mitchell w Institute of Behaviour Therapy (Instytut Terapii Zachowań) posługuje się plastycznym obrazowaniem. Małe dzieci ce|chuje zazwyczaj bardzo wybujała wyobraźnia, co pomaga im przezwy|ciężyć specyficzne lęki. Dziecko jest zachęcane, aby wyobraziło sobie siebie w sytuacji, która je czyni bardzo pewnym siebie i szczęśliwym. Na przykład, pewien mały człowiek rozwinął w sobie strach przed psami i natychmiast zaczynał krzyczeć nawet w obecności szczeniaka.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply