Ocenianie własnego rozwoju psychologicznego

Inny rodzaj kamuflażu zastosował J. Karyłowski (1975). Badając wpływ subiektywnego podobieństwa na chęć do podejmowania działań altruistycznych, poinformował uczennice, że będą współpracować z partnerkami z innej szkoły. Tymczasem partnerki te w ogóle nie istniały. Eksperymentator powiedział o nich jedynie po to, aby zweryfikować swoje hipotezy. Trzeba stwierdzić, że po skończeniu badań psychologowie z reguły ujawniają właściwy cel eksperymentu i omawiają jego procedurę. Lista zabiegów eksperymentalnych, którą przedstawiłem, nie jest pełna. Nie umieściłem na niej bodźców awersyjnych i karzących, stosowanych czasem w badaniach psychologicznych. Ale nawet te fragmentaryczne dane wskazują na złożoność problemów moralnych, które rodzą się we współczesnym laboratorium, i na ich wagę.

Pragmatyści i rygoryści. Poglądy na temat moralnej i poznawczej wartości zabiegów eksperymentalnych, takich jak fałszywa ocena osiągnięć osoby badanej czy instrukcje maskujące, są podzielone. Można wyróżnić co najmniej dwa stanowiska w tej sprawie.

Zwolennicy pierwszego z nich, zwani pragmatystami, akceptują obecny stan rzeczy. Uważają, że cała dyskusja o negatywnych skutkach podstępu i manipulacji jest pozorna i pseudonaukowa. Psycholog, socjolog czy psychiatra, którzy chcą poznać prywatną wiedzę jednostki o niej samej, którzy pragną opisać mechanizm psychicznej regulacji, muszą uciekać się do wyrafinowanych i niekonwencjonalnych procedur.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply