Metody wzbogacania

1. Bezradność jest reakcją wyuczoną – unikaj nauczania jej. Twoje dziecko uczy się kontrolować wydarzenia poprzez aktywne doświadcze|nie sprowadzające się do obserwacji, że istnieje związek pomiędzy tym, co ono czyni, a tym, co się wydarzy. Niektóre z najwcześniejszych i najbardziej podstawowych lekcji pochodzą z obserwacji własnego ciała, lecz dość szybko pojawia się potrzeba doświadczenia związków zewnętrznych.

Ojciec lub matka są najbardziej czułym, najszybciej reagującym, najbardziej złożonym źródłem stymulacji oraz zsynchronizowanej infor|macji, które znajduje się w otoczeniu dziecka. Oni powinni nauczać swoje dziecko, że to, co ono robi, ma wpływ na to, co się wydarzy, pozwalając mu na okazywanie inicjatywy przywódczej. Rodzice winni nakłaniać je, aby inicjowało „rozmowy” za pomocą bogatego języ|ka gestów. Nie powinni być zażenowani tą sytuacją – wiem, iż nie-którzy rodzice czują się niepewnie z początku, lecz wstępna niepe|wność i skrępowanie znika po zdobyciu pewnej praktyki. Rodzice po|winni ufać swojemu dziecku, nie obawiać się, że kontrola przejdzie w jego ręce. Jedynie wówczas, gdy pozwolą mu na nieustanne zdoby|wanie tego rodzaju doświadczeń, ich dziecko może szybko i skutecznie opanować i kontrolować wydarzenia.

Postarajcie się reagować na jego odruchy w sposób jak najbardziej ciepły i czuły, po nawiązaniu z nim pierwszego kontaktu wzrokowego. Od czasu do czasu możecie inicjować takie kontakty, lecz bądźcie przygotowani przez większość czasu iść w jego ślady reagując na jego ruchy twarzy i ciała. Podczas tych „rozmów” rozmawiajcie z dzieckiem używając słów, jak również gestów i ekspresji ciała.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply