Ile trwa proces samopoznania?

Proces samopoznania trwa tak długo, jak długo trwa życie człowieka. Ciągły strumień nowych informacji o „ja” zmusza go do rewizji dotychczasowych wyobrażeń o sobie. Człowiek zmienia się w ontogenezie i dlatego musi weryfikować wiedzę

-0 sobie samym. Samopoznanie, jako jeden z rodzajów poznawania rzeczywistości, ma pewne cechy osobliwe, które w wielu wypadkach zakłócają proces badawczy. Osobliwości te, zwane również dystraktorami, wymagają dokładniejszej analizy.

-1. O ile w procesie poznania przyrody przedmiot i podmiot są różnymi strukturami, o tyle w samopoznaniu zachodzi między nimi tożsamość. Obserwator i sprawca — osoba badająca 1 badana – są tą samą jednostką. Ta sama osoba dokonuje aktów twórczych i stara się je jednocześnie obserwować. Brak pewnego dystansu epistemologicznego między przedmiotem

i podmiotem może utrudniać obiektywną obserwację. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że taka sytuacja nie jest powszechna w procesie samopoznania jednostka wykorzystuje również bardziej obiektywne informacje, takie jak opinie rówieśników, oceny przełożonych itp. Wówczas to pewien dystans między „ja poznającym” a „ja poznawanym” zostaje zachowany.-

-2. Informacje o „ja” są ściśle związane z układem afektyw- nym człowieka. Często nazywa się je informacjami gorącymi. Generują one różnorodne emocje i stany uczuciowe. Sukcesy osobiste powodują radość. Dane o własnych niepowodzeniach wywołują poczucie winy i wstydu. Emocje te mogą znacznie zaburzyć proces samopoznania.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply