Hubryzacja osobowości

Hubryzacja osobowości nie jest z reguły totalna. Dotyczy jedynie cech, które znajdują się na czele hierarchii ważności i które nazywamy właściwościami kluczowymi. Jakie kryteria decydują o uporządkowaniu takiej hierarchii? Przede wszystkim są nimi standardy i wzory kulturowe. W naszych warunkach szczególną rangę przypisuje się inteligencji i zasadom moralnym. Człowiek stara się więc ukryć w sobie gombrowi- czowską niższość i niedojrzałość. Jednocześnie takie cechy, jak zdolność zapamiętywania i przypominania informacji umieszczane są nisko w hierarchii ważności. Dlatego też hubrysta może z całkowitą otwartością opisywać swoje trudności w utrwalaniu materiału pamięciowego, w zapamiętywaniu nazwisk itp.

O uporządkowaniu ważności cech osobowości decydują również indywidualny system wartości, pełnione role zawodowe czy aktualna sytuacja. Dla uczonego szczególnie ważne są zdolności twórcze i dlatego często angażuje on całe swoje „ja”, aby udowodnić, że ma umysł oryginalny i niekonwencjonalny. Brak totalności w zabrązawianiu osobowości powoduje, iż jej opis wydaje się bardziej prawdopodobny, przynajmniej dla jego autora.

Poznanie własnej osobowości wymaga wielkiego trudu. Człowiek hubrystyczny celowo go nie podejmuje. Nie przyjmuje on postawy epistemologicznej, która pozwala zrozumieć siebie, ale postawę apologetyczną, która prowadzi w konsekwencji do mistyfikacji. Takie postępowanie oddala jednostkę od prawdy, ale jednocześnie służy jej interesom.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply