Deformacja powierzchniowa – atrybucja egoistyczna

Iluzje sprawstwa występują również w sytuacjach losowych, w których jednostka nie ma obiektywnie żadnego wpływu na zdarzenia. Wynik gry w loterię, pogoda i różnorodne zjawiska przyrody są zdeterminowane przez czynniki nie podlegające ludzkiej kontroli. Mimo to hubrysta uważa, że jest częściowym lub całkowitym sprawcą takich zdarzeń. Sądzi, że układy obiektywnie zewnątrzsterowne są układami wewnątrzsterow- nymi.

Drugą deformację powierzchniową określam jako atrybucję egoistyczną. Ludzkie czyny prowadzą do określonych wyników pozytywnych i negatywnych kończą się sukcesem bądź klęską. Człowiek często poszukuje przyczyn i uwarunkowań indywidualnych i zbiorowych działań. Próbuje wyjaśnić osobiste powodzenia i niepowodzenia. Stawia pytania o odpowiedzialność za błędy i katastrofy. Przypisywanie przyczyn zjawisk różnorodnym działaniom nazywamy atrybucją lub po-szukiwaniem determinacji.

Proces atrybucyjny jest bardzo złożony. Poszukując ukrytych przyczyn zjawisk, człowiek często popełnia błędy. Jego ograniczone możliwości poznawcze, jego interesy i systemy ideologiczne utrudniają rzetelne wyjaśnienie osobistych i społecznych poczynań.

Człowiek hubrystyczny dokonuje atrybucji egoistycznej. Tłumaczy pasmo działań nie tyle zgodnie z ich prawdziwymi uwarunkowaniami, co zgodnie z osobistym interesem. Własne sukcesy i powodzenia przypisuje swojej inteligencji i zaletom charakteru. Uważa, że jest odpowiedzialny za osiągnięcia gospodarcze, postęp technologiczny i wydarzenia kulturalne. Zawsze poszukuje atrybucji wewnętrznej własnych sukcesów.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply