Bezradność i co powoduje jej powstanie

W momencie narodzin ludzkie niemowlę jest jednym z najbardziej bezbronnych stworzeń na ziemi. Bez ochrony i prawie nieustannej opieki śmierć jego jest pewna. W miarę jak niemowlę dorasta, ta fizyczna bezbronność powoli maleje. Niemowlę uczy się poruszać

w sposób bardziej skuteczny i zaczyna wykonywać wiele złożonych działań potrzebnych do przetrwania – jak jedzenie – bez bezpośred|niej interwencji osoby dorosłej wraz ze zwiększoną dojrzałością fizycz|ną dziecko powinno czuć się coraz bardziej pewne siebie oraz bardziej samowystarczalne, bez czego nie może rozwinąć w pełni wrodzonego potencjału umysłowego. Często jednak jesteśmy świadkami procesu, podczas którego dziecko wraz z osiągnięciem większej samodzielności fizycznej zaczyna przejawiać inną, lecz bardziej trwałą formę bezradno|ści: niewiarę we własne możliwości wywierania wpływu na bieg wy|darzeń. Jest to wynik reakcji rodziców na potrzeby dziecka. Nastę|pnie przypatrzmy się, w jaki sposób niemowlę zaczyna dostrzegać sens tego, co psycholog William James nazwał „błyszczącym brzęczą|cym światem”.

Niektóre spośród najważniejszych problemów wczesnego życia dzie|cka dotyczą jego stosunku do świata zewnętrznego. Podstawową lekcją, którą musi opanować, jest to, gdzie dokładnie leży granica między jego ciałem a otoczeniem: co należy do niego, a co należy do czegoś lub kogoś innego? Czy jego palce u rąk i nóg są jego własnością? Czy jego matka jest częścią jego ciała?

Odpowiedzi na te pytania są tak oczywiste, że trudno jest uwierzyć, że kiedykolwiek stanowiły dla nas zagadkę. Jednak są to podstawowe dane o życiu, których dziecko musi się nauczyć nie przychodzimy na świat z tą informacją, nie jest ona dziedziczna.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply